Wereldvluchtelingendag – het verhaal van Abdullah
Op 20 juni viert de wereld Wereldvluchtelingendag – een dag waarop we stilstaan bij miljoenen mensen die hun thuis moesten ontvluchten. Het is een moment om samen op te komen voor hun recht op veiligheid. Maar ook steun te bieden bij het opbouwen van een nieuw leven.
Wereldvluchtelingendag valt elk jaar op 20 juni. In 2000 besloot de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties tot het uitroepen van deze speciale dag. Op 20 juni 2001 werd Wereldvluchtelingendag voor het eerst wereldwijd gevierd. Deze dag viel samen met het 50-jarig bestaan van het Vluchtelingenverdrag van 1951, dat de juridische basis vormt onder het werk van UNHCR. Op Wereldvluchtelingendag 2026 is dit belangrijke verdrag 75 jaar oud.
Bij Stichting Kompas ondersteunen we vluchtelingen en statushouders o.a. bij het leren van de Nederlandse taal en bij het vinden van hun weg in de Bommelerwaard. Op deze Dag van de Vluchteling staan we daar extra bewust bij stil.
Abdullah Şanli komt uit Turkije. Hij neemt al drie jaar deel aan onze taalgroep in Zaltbommel. Met veel inzet leert hij Nederlands. In het interview vertelt hij over zijn reis naar en zijn ervaringen in Nederland. Lees hieronder zijn verhaal:
Ik voel me thuis en veilig in Nederland
Toen Abdullah Şanli (52) in oktober 2021 in Nederland aankwam, liet hij vrijwel alles achter: zijn gezin, zijn baan, zijn huis, zijn familie en vrienden. Wat volgde was een moeilijke reis door Europa, midden in de coronaperiode. Sinds 3 jaar woont hij nu met zijn gezin in Rossum. Hij volgt Nederlandse les en hij zet zich actief in als vrijwilliger. Ondanks de lastige weg die hij heeft afgelegd, kijkt Abdullah met vertrouwen naar de toekomst. “Ik geef een 10 voor mijn leven hier.”
Vluchten voor vrijheid
Abdullah werkte jarenlang met veel plezier als wiskundedocent in Turkije. Maar door de politieke situatie in het land veranderde zijn leven drastisch. Omdat hij een andere mening had dan de Turkse overheid, kwam hij in de problemen. Hij kreeg een gevangenisstraf opgelegd van 7,5 jaar. “Ik heb twee keer in de gevangenis gezeten: één keer zes maanden en één keer een jaar. Daarna moest ik mij twee keer per week melden bij de politie.”
Voor Abdullah voelde het onrechtvaardig dat hij werd gestraft vanwege zijn overtuigingen. Rechten werden afgenomen en de druk werd steeds groter. Uiteindelijk zag hij geen andere mogelijkheid meer dan zijn land te verlaten. Met pijn in zijn hart nam hij afscheid van zijn gezin en vertrok hij met alleen een rugzak. Wat volgde was een onzekere reis. Samen met negen anderen maakte hij de overtocht in een kleine boot van Turkije naar Griekenland.
Na een korte periode in Feres in Griekenland ging de reis verder. Via Athene en Milaan kwam hij uiteindelijk in Nederland terecht, in de hoop daar opnieuw te kunnen beginnen. Op Schiphol meldde hij zich direct bij de politie om asiel aan te vragen. Die eerste ontmoeting zal hij nooit vergeten. “De politie zei tegen mij: wees niet bang, Erdoğan kan je hier geen kwaad doen. Dat gaf mij direct een gevoel van veiligheid.”
Een nieuw begin in Nederland
Na opvanglocaties in Ter Apel, Budel, Utrecht en Wageningen kwam Abdullah uiteindelijk terecht in de Bommelerwaard. Sinds juni 2023 woont hij in Rossum. Ook kwam toen zijn gezin naar Nederland voor gezinshereniging. Het gezin is warm ontvangen in de nieuwe woonplaats. Abdullah spreekt met veel waardering over zijn buren en de onderlinge betrokkenheid in de straat.
“Hier helpen mensen elkaar. Met Kerst krijgt iedereen in de straat van ons een kaart. Volgend jaar wil ik graag een iftar tijdens de Ramadan organiseren voor de buurt.” Dat gevoel van saamhorigheid is iets wat hij erg waardeert in Nederland.
Muziek, vriendschap en verbinding
Door zijn activiteiten heeft Abdullah inmiddels veel mensen leren kennen en voelt hij zich sterk verbonden met de Nederlandse samenleving. Hij vindt het belangrijk om mensen te ontmoeten. Twee maanden na zijn aankomst sloot hij aan bij koor Duniya in Utrecht. Daar zong hij een jaar lang mee en werkte hij ook mee aan een professionele videoclip. Toen zijn gezin in 2023 naar Nederland kwam, werden ze door leden van de muziekgroep welkom geheten met muziekinstrumenten en volksliederen. “Dat maakte mij ontzettend blij. Het voelde alsof we er een Nederlandse familie bij hadden gekregen.”
Altijd bezig met leren
Een belangrijk onderdeel van Abdullahs nieuwe leven is het leren van de Nederlandse taal. Lachend vertelt hij: “Toen ik in Nederland kwam, leerde ik al snel deze drie woorden: respect, rustig en… paracetamol.” Inmiddels volgt hij al drie jaar lessen bij ROC Rivor en Stichting Kompas. Daarnaast gaat hij twee keer per week naar taallessen bij Werkzaak Rivierenland. “Als je hier woont, wil en moet je meedoen. Daarom is de taal zo belangrijk.”
Bij Kompas voelt Abdullah zich thuis. “Het is bijzonder dat zoveel vrijwilligers zich inzetten om anderen te helpen. Iedereen is vriendelijk en behulpzaam. Ik ben hen heel dankbaar.”
Vrijwilligerswerk en toekomstplannen
Naast zijn taallessen heeft Abdullah een druk bestaan als vrijwilliger. Hij is vrijwillig directeur bij Stichting Cultureel Centrum De Regenboog Utrecht, waar hij activiteiten organiseert voor kinderen. Ook is hij actief bij Stichting Secu, waar hij onder andere iftars, workshops en rondvaarten organiseert. Daarnaast helpt hij een dag per week op basisschool De Bogerd in Rossum. “Ik ben dankbaar voor de vriendelijkheid, de democratie en het respect in Nederland. Ik heb hier veel kansen gekregen.”
Ondanks alles wat hij heeft meegemaakt, kijkt Abdullah vooral vooruit. Zijn grootste wens is om weer voor de klas te staan als wiskundedocent. Daarvoor werkt hij stap voor stap aan zijn toekomst: eerst zijn B1-examen halen, daarna deelnemen aan een docentenproject, stagelopen en starten als onderwijsassistent.
Met een huis, zijn gezin om zich heen en nieuwe toekomstperspectieven voelt Abdullah zich gelukkig. Zijn boodschap: investeren in contact met anderen en actief deelnemen aan de samenleving opent deuren. “Het is belangrijk om zoveel mogelijk samen met Nederlanders te doen. Zo kun je verder komen in je leven.”