Negen jaar geleden startte in de bibliotheek van Kerkdriel de eerste taalgroep. Vanaf dat allereerste moment was Laura Kool (69) erbij als taalvrijwilliger. In de beginjaren bestond de groep vooral uit deelnemers uit Eritrea en Syrië. Inmiddels is het uitgegroeid tot een plek waar mensen uit allerlei herkomstlanden samenkomen om Nederlands te leren en te oefenen. Zoals Laura zelf zegt: “Het mooiste vind ik dat mensen elkaar hier vinden, ongeacht waar ze vandaan komen.”
Van Brazilië naar de Bommelerwaard
Laura groeide op in Brazilië, in een Nederlands gezin. Tussen twee talen, twee culturen, twee werelden. Ze weet hoe het voelt om je weg te moeten vinden in een omgeving waar niet alles vanzelfsprekend is. In 2012 kwam ze naar Nederland en werd Kerkdriel haar nieuwe woonplaats. In Brazilië leidde ze sociale projecten in sloppenwijken. Ze werkte met tienermeisjes en deed diverse projecten in samenwerking met de kerk. “Ik heb daar geleerd hoe belangrijk het is dat iemand je ziet, naar je luistert en in je gelooft.”
Taal is belangrijk, maar gezien worden is minstens zo waardevol,
Meer dan taal
Voor Laura gaat taalles geven verder dan taal alleen. Natuurlijk helpt ze met uitspraak, zinsbouw en woordenschat. Maar minstens zo belangrijk vindt ze dat deelnemers zich welkom voelen. “Taal is belangrijk, maar gezien worden is minstens zo waardevol,” zegt ze. Ze bekommert zich vaak om de mensen voor wie leren minder vanzelfsprekend is: deelnemers die meer tijd nodig hebben, die worstelen met praten, lezen of schrijven. Ze bewondert hun doorzettingsvermogen: “Het is zo dapper om steeds weer te komen en te blijven proberen.”
Fijn team
Binnen TaalPlus in Kerkdriel werkt Laura niet alleen. Ze maakt deel uit van een fijn team van betrokken, bevlogen en kundige vrijwilligers. Laura benadrukt vaak: “We doen dit echt samen. Zonder het team zou dit niet kunnen.” Samen zorgen ze ervoor dat de lessen doorgaan, dat er een ontspannen sfeer heerst en dat iedereen zich veilig voelt en fouten mag maken.
Persoonlijk contact
Wat Laura enorm drijft, is verbinding. Ze komt regelmatig bij deelnemers thuis, luistert naar verhalen en zorgen, en helpt waar ze kan. Soms ook praktisch, bijvoorbeeld bij het zoeken naar werk. Ze is nieuwsgierig naar andere culturen en ziet verschillen niet als obstakels, maar als verrijking. “Mensen zijn vaak onzeker, ze balanceren tussen hun verleden en hun toekomst. Het minste wat ik kan doen, is er af en toe voor ze zijn,” vertelt ze. Elke keer weer merkt ze hoe waardevol dat persoonlijke contact is.
Aangename tijdsbesteding
Na de les stapt Laura vaak met een fijn gevoel naar buiten: omdat iemand een nieuwe zin durfde te zeggen, omdat er gelachen werd, omdat er echt contact was. Het vrijwilligerswerk is voor haar een betekenisvolle en plezierige tijdsbesteding.